ماه حتما سه روز ، ( اوّل ، پانزدهم ، آخر ماه ) را روزه مىگرفت و مىفرمود : اين روزه ثواب روزه تمام روزگار را دارد ، شبها كم مىخوابيد و بيشتر به عبادت مىگذراند ، بسيار صدقه مىداد و اغلب در نهان بخشش مىفرمود و در فضل و كرامت كسى به پايه او نمىرسيد [ 1 ] . بسيار بردبار و بخشنده بود ، همواره قبل از غذا خوردن مىفرمود : بشقابى حاضر كنند ، آنگاه از گواراترين خوراكها قدرى در آن بشقاب مىنهاد و دستور مىداد آن بشقاب را براى نيازمندان ببرند ، سپس اين آيه را تلاوت مىفرمود : فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ ، وَ ما أَدْراكَ مَا الْعَقَبَةُ ، فَكُّ رَقَبَةٍ ، أَوْ إِطْعامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ [ 2 ] . آنگاه مىگفت : ( خداوند عزّ و جلّ مىدانست كه هر انسانى قادر به آزاد كردن بنده نيست ، بنا بر اين راه بهشت را بر آنها از طريق اطعام قرار داد ) . آنقدر سخى و گشاده دست بود كه در روز عرفه تمام دارايى خود را بخشيد ، اغلب در شبهاى تاريك و به صورت پنهانى صدقه مىبخشيد ، اين نمونه‌ها تنها گوشه‌اى از درياى بيكران فضائل امام رضا ( ع ) بود كه به آنها اشاره كرديم ، ليكن احاطه به همه زواياى وجودى آن حضرت از عهده و توان ما و همه واصفان بيرون است . دوران امامت امام عليه السلام : چهار تن از امامان شيعه فرصت نشر فرهنگ اسلامى را يافتند ، اين چهار تن عبارت بودند از : امام على ( ع ) ، امام باقر ( ع ) ، امام جعفر صادق ( ع ) و امام رضا ( ع ) . اگر چه ساير ائمه نيز در اين امر مهمّ كوششهايى به جا آوردند ، ليكن شرايط براى اين چهار امام بيش از ديگران مهيّا بود . حكومت عباسى پس از تسلّط بر امّت اسلامى خود را در برابر جريانهاى سياسى مخالفتى يافت كه تكيه بر فكر و انديشه داشت ، و در مقدمه اين جريانها بايد از جريان علوى ياد كرد كه علاوه بر رهبرى مردم در مسائل فكرى ، رهبرى مخالفتهاى سياسى را نيز بر عهده داشت ، حزب عباسى كه در خلاء فكرى به سر مىبرد ، چاره‌اى جز تمسّك به منابع خارجى نداشت ، بر همين اساس نهضت ترجمه را تقويت نمود و به كتابهاى فلسفى توجّه كرد ، اين حركت موجب اضطراب فكرى و آشفتگى فرهنگى

--> [ 1 ] بحار الانوار ، جلد 49 ، صفحه 91 . [ 2 ] سوره بلد ، آيات 14 - 11 .